...::: به نام  خالق ریحان و بوی خوش آن :::...

خدای من

گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه ی دیروز بود و هراس فردا، بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟
گفت: عزیزتر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی، که در تمام لحظات بودنت برمن تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی، من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟
گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟
گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست از این راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهی رسید.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟
گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی و حرف بزنی. آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تنها اینگونه شد تو صدایم کردی.

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟
گفت: اول بار که گفتی خدا آن چنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من می دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمی کنی وگرنه همان بار اول شفایت می دادم.

گفتم: مهربانترین خدا، دوست دارمت ...
گفت: عزیزتر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

فرصت آسمانی

 سلام دوستان

سلام بر کسانی که آماده شدن تا یک خانه تکانی اساسی بر دلهای غبار گرفتمان انجام دهند. ماهی در راه است که باید آن را غنیمت شماریم و از لحظه لحظۀ آن کمال استفاده را ببریم. شاید فرصتی دیگر به دست نیاید تا کمی خودمان را از پلیدی ها و سستی ها دور کنیم و به خود باوری واقعی برسیم. عاشق بشویم و عاشقی باقی بمانیم که هیچ چون و چرایی برایش باقی نماند. من عاشق درد و دل کردن با دوست هستم. دوستی بی ریا و تنها کسی که آرام و دقیق حرف های دل من را می شنود و بی صدا پاسخی محکم به آن می دهد. خدای خوب و مهربانم، عاشقتم و عاشقت خواهم ماند.

خدایا!
تو تنها دارایی ما هستی که هیچکس نمی تواند از ما بگیرد.
تو نیز خودت را از ما مگیر!

خدایا!
تو تنها قاضی هستی که در قضاوتت احتمال ظلم و خطا نمی رود و عدالتت کمترین خدشه ای نمی پذیرد.
عدالت را برای ما هجّی کن و مفهوم مفقود مروت و انصاف را به جان و جهانمان بازگردان!

خدایا!
سینۀ ما را چنان وسعتی ببخش که همۀ بندگان تو را دوست بداریم و خود را بهتر و برتر از دیگران نشماریم.

خدایا!
پیش از آنکه از دست برویم، دستمان را بگیر!

خدایا!
شیطان را آنچنان بر وجود ما مسلط مساز که خود را حق مطلق و مطلق حق بدانیم و مخالفانمان را به تضلیل و تکفیربرانیم.

خدایا!
تو تنها دارنده ای که بی چشم داشت می بخشی!
ما را بی بخشش بی منت و اعطای بی چشم داشت آشنا بگردان.

خدایا!
آن زمان که در سراشیبی سقوط و هلاکت، پر شتاب می غلتیم، محتاج دستهای امداد توایم!
دست های مهربانت را از ما دریغ نکن!

خدایا!
کمتر کسی است که گرفتار تلبیس هوای نفس نیست. کمتر کسی است که خود را حق نمی شمرد و دیگران را باطل نمی داند.
ما را از این نیرنگ ناجوانمردانه شیطان مصون بدار!

خدایا!
تو تنها سلطانی هستی که دلت با بخشیدن خنک می شود نه با تنبیه کردن.
شادی دل ما را تنبیه دیگران قرار مده و حلاوت و بخشش را به ذائقه های جانمان بچشان!

خدایا!
ما را خدمت گذار دینت قرار ده و نه دینت را خدمت گزار ما!

خدایا!
تنها تویی که وقتی همه تنهایمان می گذارند، جلیس و مونس و همدممان می شوی. تو تنهایمان مگذار.

خدایا!
تو تنها معشوقی که به عاشقان خود عشق می ورزی!
به ما الفبای عاشقی را بیاموز!

خدایا!
چنین نشود که شمردن عیب های دیگران ما را از دیدن عیب های خویش، غافل کند و قضاوت دربارۀ دیگران ما را از ارزیابی خطاها و کاستی های خود باز دارد.

خدایا!
مباد که چنان به خواب غفلت رویم که هیچ فریادی بیدارمان نکند و چنان مست قدرت شویم که هیچ سیلی ای هشیارمان نسازد.

خدایا!
دینت را اسباب دست ما مساز و استفادۀ شخصی از مقدسات را از سر مابیانداز!

فرصت ها همانند ابرها می گذرند، پس فرصت های خوب را مغتنم شمارید.
امام علی (علیه السلام)